Meer eczeem door de pollen.

Fietsen is gezond, en nu de lente in het land is, het ideale moment om ons stalen ros uit zijn winterslaap te wekken.  Want na een winter in de garage te hebben doorgebracht is de motivatie van de fietsen even plat als hun bandendruk.  Een beetje olie op de ketting en 8 paar banden later had ik nog amper energie over om mijn been over het zadel te slaan.  Maar de kinderen hun aanstekelijk enthousiasme kan je niet zomaar negeren.  Dus wij met 4 op weg.  Drie onervaren fietsers en één ukje dat achterop hangt bij  mama.  Dat hangen mag u dus zeer letterlijk nemen, want tegenwoordig zijn er ‘geniale’ uitvindingen die ervoor zorgen dat moeder haar kroost kan voortslepen.  Moederfiets en kinderfiets aan elkaar verbonden door middel van een stalen contractie waarbij mama fungeert als bestuurder en krachtbron.  Kwestie van de jongste zoveel mogelijk actief te betrekken.  En ja hoor ook al stuurt ze niet zelf, ze trapt enthousiast mee.  Voor het grootste deel toch.

Het was een prachtig tochtje.  Hoe verder we weg van huis fietsten, langsheen verkeersarme baantjes, hoe zelfzekerder de kinderen werden.  En hoe onoplettender.  Het eerste slachtoffer was een haag.  Onze oudste dochter vergat even te remmen en reed pardoes een haag in.  Dan sta je als ouder voor een vervelend dilemma.   Dochterlief in paniek terwijl het zo een scene kon zijn uit een slapstick film.  Ouder zijn is soms een evenwichtsoefening tussen humor en ernst.  Met de glimlach en nodige hulp werd het accident snel verholpen en waren we terug op weg.   Toch blijft het in Vlaanderen altijd wel wat ‘ongerust’ fietsen.  Waarom is het nodige dat die auto tegen 90km per uur ons op enkele centimeters na voorbij stuift.   Waarom kennen sommige mensen geen zondagsrust en heb je als fietser geen keus dan minutenlang in dieseluitlaatgas gas te hangen.  Om van Vlaanderen een echt fietsland te maken is er nog heel veel werk aan de winkel.  Want ook sommige rijbanen en fietspaden lijken meer op een onveilige derde wereld jungleweg.  Ook al was het tempo traag en de tocht niet lang, ik had mijn astma puffer nodig om terug thuis te geraken.  Een vervelende confrontatie, maar een prijs die ik graag betaal voor een leuke fietstocht.

Helaas, er zou nog een afrekening volgen.  De volgende ochtend werd ik wakker in alarmfase rood.  Ik kreeg mijn ogen niet open.  Ik bedoel dit letterlijk, mijn ogen waren zodanig opgezwollen dat ik amper en iets wazig kon zien.  Na herhaaldelijk en voorzichtig spoelen in de badkamer kon ik eindelijk in de spiegel zien wat er aan de hand was.  Al vermoedde ik het wel natuurlijk.  Twee compleet opgezwollen ogen, alsof ik drie ronden had gebokst in de ring.  En eigenlijk zag mijn gezicht er ook wel zo uit.  Knalrood, brandend, licht schilferend en bij aanraking zelfs pijnlijk.  Ik had even geen zin om de dag te beginnen.  Uiteraard kon de jeuk niet uitblijven.  JEUK JEUK JEUK!  Gelukkig had ik vandaag geen buitenhuis verplichtingen.  Rood Alarm!  – Pollen alarm!  Het is lente, de miserie kan beginnen.  Een koude douche, oogdruppels, antihistamine medicatie, cortisone crème en twee dagen jeuk, pijn en bloedende wondjes waren de prijs van amper 1 uurtje fietsen.  Als ik dat had geweten had ik voor hetzelfde geld even mee kunnen doen aan de ronde van Vlaanderen.  Volgend jaar misschien, mét een gezichtsmasker!